امروز قشنگ‌ترین روز تقویم منه؛ روزی که دنیا با اومدن تو روشن شد و خدا مهربون‌ترین و پاک‌ترین فرشته‌اش رو فرستاد تا بعداً بشه تموم آرامش و پناه دل من.

از اون روز اول، ۱۴ مرداد، که بهونه‌ی آشناییمون جزوه فراهانی شد تا همین ثانیه‌ای که دارم با تمام عشق برات می‌نویسم، لحظه‌ای نبوده که به داشتنت عمیقاً شکر نکنم. یادته روزایی که مادربزرگم و بعدش دایی مامانم رفتن چقدر شکسته بودم؟ تو محکم بغلم کردی، مرهم شدی و نذاشتی احساس تنهایی و غصه منو از پا دربیاره... بودنت خودِ امنیت و پناه بود برام.

یا اون روزی که رتبه کنکور اومد و بغض کرده بودم... صدای مهربونت هنوز مو به مو توی گوشمه که گفتی: «فدای سرت پسرم، غصه نخور، عیبی نداره؛ مهندس خودمی.» نمی‌دونی اون جمله چه جونی به من داد. هر خط کدی که زدم، هر ربات و سایتی که ساختم و هر کاری که کردم، فقط یه بهونه بود تا بتونم گوشه‌ای از اون همه مهر و زحماتت رو جبران کنم و خوشحالی رو توی چشم‌های خانم دکتر قشنگم ببینم.

اون ویس ۲ دقیقه و ۵۲ ثانیه‌ای که هنوزم وقتی دلم پر می‌کشه گوشش میدم، اون ۴ تا پادکست اختصاصی روز تولدم، و اون ۱۱۰ تا پیام و عکسی که با اون همه ذوق و عشق برام چیده بودی، عزیزترین دارایی‌های قلب منن. هر بار صدات رو می‌شنوم، انگار تمام خستگی‌های دنیا از تنم پاک میشه.

زهرای من، در روز تولدت از صمیم قلبم برات آرزو می‌کنم که همیشه تنت سلامت، دلت شاد و لبخند روی صورت ماهت موندگار باشه. به تمام اون هدف‌ها و رویاهای قشنگی که برای پزشکی داری برسی و بدونی هر جا که باشی، هر چقدر هم مسیرت سخت باشه، من همیشه، با تمام وجودم و مثل کوه کنارت ایستاده‌ام و عاشقانه هواتو دارم.

تولدت هزاران بار مبارک، قشنگ‌ترین اتفاق زندگی من... ❤️